Inicjacja narkotykowa wśród dzieci i młodzieży
Kontakt z narkotykami dotyczy coraz młodszych osób. Nie oznacza to automatycznie uzależnienia – jego rozwój zależy od wielu czynników, takich jak predyspozycje biologiczne, środowisko rodzinne, kondycja psychiczna czy dostępność substancji. Warto jednak pamiętać, że im młodsza osoba sięga po narkotyki, tym większe ryzyko poważnych konsekwencji zdrowotnych. Układ nerwowy dzieci i nastolatków nadal się rozwija, a kontakt z substancjami psychoaktywnymi może zakłócać ten proces i wpływać negatywnie na funkcjonowanie w sferze biologicznej, psychicznej i społecznej. Młodsze osoby są też bardziej podatne na rozwój uzależnienia niż dorośli.
Jakie substancje najczęściej biorą dzieci i młodzież?
Młodzi ludzie sięgają po różne substancje, takie jak marihuana, leki (np. leki z pseudoefedryną), metamfetamina, mefedron czy amfetamina. Zdarza się również odurzanie takimi środkami jak rozpuszczalniki, kleje, odświeżacze powietrza i dezodoranty. Częstą praktyką jest mieszanie różnych substancji, co dodatkowo zwiększa ryzyko powikłań i utrudnia rozpoznanie, z czym dokładnie dziecko miało kontakt.
Objawy używania substancji
Objawy mogą być różne i zależą od rodzaju i ilości przyjętej substancji. Do sygnałów
ostrzegawczych należą między innymi:
- zaczerwienione białka oczu (mogące wskazywać na użycie THC),
- nienaturalnie powiększone źrenice niereagujące na światło (częste przy użyciu psychostymulantów),
- zwężone źrenice i nadmierna senność (po środkach działających tłumiąco),
- silne pobudzenie, niepokój, problemy ze snem,
- splątanie, bełkotliwa mowa,
- wycofanie i zamykanie się w sobie,
- pojawienie się nowych znajomości, o których dziecko nie chce mówić,
- pogorszenie wyników w nauce, wagary.
Warto pamiętać, że wymienione objawy nie zawsze muszą oznaczać kontakt z narkotykami.
Co jest ważne?
Najważniejsze jest zachowanie czujności oraz budowanie bezpiecznej, opartej na zaufaniu relacji z dzieckiem. Rozmowa – spokojna, uważna i pozbawiona oskarżeń – może być pierwszym krokiem do zrozumienia, co tak naprawdę się dzieje. Jeśli masz poczucie, że sytuacja Cię przerasta lub problem się pogłębia, warto skonsultować się ze specjalistą: wychowawcą, pedagogiem szkolnym, psychologiem lub terapeutą uzależnień.
